براى چند دهه در كرملين و كاخ هاى اروپا زمزمه هايى وجود داشت اما هرگز بيش از يك شايعه تلقى نمى شد تا اينكه اخيراَ گروهى از پزشكان اسرائيلى اعلام كرده اند كه كه يك راز پزشكى 80 ساله را حل كرده اند. تشخيص پس از مرگ دو روانكاو و يك متخصص اعصاب كه بتازگى در مجله نورولوژى اروپا چاپ شده است حاكى از آن است كه ولاديمير لنين رهبر انقلاب كبير روسيه و بنيانگذار شوروى بطور دردناك و زجرآورى در اثر بيمارى سفليس مرده است. تشخيص اين پزشكان در مورد سيفليس عصبى خزنده اى كه باعث تخريب مغز و زوال عقلى لنين در دو سال آخر عمرش شد‏، بيش از يك كنجكاوى تاريخى براى لوث كردن چهره بنيانگذار شوروى است.
اين بيمارى و چندين دهه مخفى كردن آن توسط زمامداران شوروى كه لنين را تا حد يك خدايگان در كشور نوبنياد خود تبديل كرده بودند، نمونه برجسته اى از خطر اختفاى سلامت روانى رهبرانى است كه زندگى و سرنوشت ميليونها نفر در دست آنهاست. اين بيمار و ناتوانى لنين در اداره و رهبرى كشور در مقطعى حساس از تاريخ، بر زندگى ميليونها نفر تاثير گذاشت. مقطعى كه با هرج و مرج و خلاء قدرت در شوروى همراه شد كه متاسفانه اين خلاء توسط استالين پر شد.
اين تشخيص گذشته نگر ميتنى بر اسنادى است كه بعد از سقوط اتحاد شوروى در 1991 منتشر شده است و شامل پرونده پزشكى لنين، نتايج كالبدشكافى و خاطرات پزشكان معالج لنين - كه بعد از مرگ وى در سال1922مجبور به سكوت شده بودند- مى شود. علت رسمى مرگ وى در آن زمان تصلب شرائين مغزى اعلام گرديد اما فقط 8 نفر از 28 پزشكى كه لنين را درمان كردند و در اتوپسى حاضر بودند اين گزارش را امضاء كرده اند. در هر كدام از 8 گزارش كالبد شكافى علت متفاوتى براى مرگ وى ذكر شده است كه يكى از آنها سيفليس بوده است. اثبات مرگ ناشى از سيفليس مشكل و پيچيده است زيرا اين باكترى قابل انتقال از راه آميزش جنسى در قرن 19 و اوايل قرن 20 در اروپا يسار شايع و غير قابل درمان بود و معمولاً با ساير بيماريهاى عصبى اشتباه مى شده است و بهمين جهت سيفليس را يك مقلد بزرگ ناميده اند. شايد محكم ترين دليل، تصميم تيم پزشكان معالج كه شامل متخصصين سيفليس نيز بوده است، در تجويز داروى سالوارسان Salvarsan براى درمان لنين در سال 1922است. داروى قوى سالوارسان از مشتقات آرسنيك است كه با عوارض جانبى دردناكى همراه است و فقط براى درمان سيفليس استفاده مى شده است.
جالب اينكه تمام آزمايش هاى خون كه معمول ترين و قاطع ترين راه تشخيص سفليس است از پرونده پزشكى ناپديد شده است اما آزما يش هاى كم اهميت تر مثل مايع مغزى نخاعى و ادرار وجود دارند. بعلاوه اين پزشكان تغييرات شخصيتى لينن تا چند سال قبل از آشكار شدن بيمارى بررسى كرده اند. حدود 10 تا 20 سال طول مى كشد تا سيفليس به مغز برسد. لينن حتى قبل از پيروزى انقلاب روسيه نسبت به سرو صدا بسيار حساس و كم تحمل بوده است و گاهى كنترل خود را نيز از دست مى داده است. مغز لنين كه در موسسه اى در مسكو نگهدارى مى شود مى تواند مدرك نهايى براى تشخيص باشد، اما اين پزشكان مطمئن نيستند كه مقامات رسمى روسيه اجاز بررسى علمى مستقل روى نمونه بافت مغز وى را بدهند.